Berita Buana, 10.1.1974.
M. Salim Kadar, 1e voorzitter van het hoofdbestuur
van de SBMI (Serikat Ruruh Maritim Indonesia=Indonesische Zeeliedenbond)
en tevens Voorzitter van het hoofdbestuur van de Sarbumusi=Sarekat
Buruh Muslimin Indonesia=Moslimse Arbeidersbond schrijft in een memorandum,
dat sinds ) jaar of minstens sinds de algemene verkiezingen van 197l men
duidelijk de tendens waarnemen dat de rol van de arbeiders wordt geminimaliseerd
(Noot vertaler: letterlijk eigenlijk: tot kerdil=dwerg gereduceerd.) en
dat onder allerlei drogredenen de arbeiders alleen in een klein hoekje
mogen komen te zitten.
Het recht tot vereniging is gesmoord. (Noot vertaler:
Salim schreef letterlijk: gecastreerd) De vakbonden die de media zijn tot
sociale controle en democratische opvoeding worden bewust of onbewust verlamd.
De wet waarborgt het bestaan en de functie van vakbonden, maar hun rechten
en plichten zijn aan banden gelegd.
M. Salim Kadar vreest dat deze tendentie zich in
nog ergere mate openbaart, omdat de ruimte om tot een dialoog te komen
met de dag verkleint. De arbeider heeft niet het gevoel te zijn ingeschakeld
in een opbouwproces. Hij begrijpt niet wat de machthebber wil. In zeer
vele gevallen wordt de arbeider als vijandig element beschouwd. Het stakingsrecht,
erkend en gewaarborgd als sterkste en laatste wapen van de arbeiders is
niets da een loze leuze geworden. Dit recht wordt ten volle gewaarborgd.
door Wet Nr. 14, 1969 terzake van de Basiswet Arbeidspotentieel. De wekelijkheid
is dat staken verboden is, waarbij als argument wordt aangevoerd dat zulks
niet in overeenstemming is met het "karakter" (van het Indonesische volk)
en dat het de orde en rust verstoort, alsook de productie stagneert. Het
eigenaardige is dat de regering, i.c. de Depnaker (het Departement
van Arbeid) tot heden geen Regeringsverordening heeft uitgevaardigd die
dit stakingsrecht regelt en dat juist door de Basiswet Arbeidspotentieel
wordt beoogd.
M. Salim Kadar heeft tenslotte verklaard waardering
te bebben voor de aansporing van staat shoofd en de leiders om een tweerichtingscommunicatie
te onderhouden. Wij hopen dat het niet enkel tot lippendienst zal leiden.
De arbeiders willen slechts leiders wier woorden en daden een zijn en geen
hypocrisie. De arheiders hebben geen behoefte aan hoogdravende redevoeringen,
maar wensen een eerlijk leiderschap, willen de verzekering ontvanen van
een stralende toekomst en dat hun vrouw en kinderen vandaag kunnen eten,
en zich persoonlijk veilig voelen.
Indonesische arbeiders gereduceerd tot "lekkere melkkoeien".
Berita Buana, 10.1.1974.
De voorzitter van SKS-SB2 Perkebunan Pusat, Centrale
van Plantagearbeidersbonden, Hartono meent de gevoelens van alle arbeiders
en de kleine lieden van gans Indonesie te vertolken wanneer hij uit hun
naam zich solidair verklaart met de acties van de studenten en de jongeren.
Hij is van mening dat de studenten (thans) de woord voerders zijn van de
arbeiders wier lot al meer dan zor gwekkend is geworden. De arbeiders hebben
al sinds jaren het gevoel dat zij geen voorspreker meer hebhen. Haast alle
vakbonden zijn totaal verlamd, vooral de transportarbeiders zijn verstoken
van elke rechts-bescherming en sociale voorziening. Chauffeur s en conducteurs
zijn gedwongen om erg hard te werken en hun bussen vol gas te geven opdat
zij maar in staat zijn om het vereiste geld te storten, dat bij ie dere
rit moet worden opgebracht. Wanneer de minimum-opbrengst niet wordt gehaald
dreigt ontslag ten zij zijzelf bijpassen. Er bestaat noch een ongevallen
noch een ziekteverzekering. Zij zijn, aldus Hartono, niets dan "lekkere
melkkoeien voor de eigenaren".
De FBSI=Federatie van Alle Indonesische Vakbonden
is de enige organisatie waarin de arbeiders voor hun belanen kunnen vec
hten, maar nog nooit heeft zij zich tot tolk gemaakt van de arbeiders.
(Noot Red.Ind.Inf.: Geen enkele arbeiders-leider in Indonesie durft thans
ooit de term 'arbeidersklasse te gebruiken, maar spreekt uitsluitend
over de "kaum buruh", de arbeiders in het algemeen. Het gebruik
van de term klasse voor een bepaalde sociale groepering zou iemand
verdacht kunnen maken van marxistische neigingen en dus arrestatie kunnen
betekenen.) Hartono spreekt de hoop uit dat de FRSI niet enkel seminars
organiseert, die eigenlijk uitsluitend met buitenlands geld worden gefinancierd
en niets anders inhouden dan slechts elkaar afwisselen om een buitenlandse
reis te maken.