Het werk van de nationale beweging voor een vrijer Indonesia

door P. LOEBIS,
Voorzitter van de Perhimpunan Indonesia.

De onmiddellijke taak van de nationale beweging in Indonesia in deze ernstige periode van opmars van het internationale fascisme is als onderdeel van de strijd in de richting der onafhankelijkheid van het land, de strijd tegen de toenemende fascistische bedreiging, vóór het behoud en vóór de bevordering van de democratie en de vrede.
Van binnen uit wordt Indonesia bedreigd door de toenemende activiteit van de Nationaal-Socialistische Beweging en van buiten vooral door de agressieve plannen van Japan en de annexatie-lusten van Duitsland. De directe gevaren voor Indonesia, die verbonden zijn aan de fascistische agressie, worden door vele voormannen van onze nationale beweging nog zeer onderschat. Daardoor kunnen sommigen ook geen voldoende klaarheid verspreiden omtrent de ernst van deze fascistische gevaren.

Voor de verdediging der democratie.

De democratische stromingen zijn in Indonesia de laatste tijd sterker geworden. Alle bestaande partijen en vakorganisaties en alle sociale verenigingen beogen de bevordering van de democratie. De Partai Sarekat Islam Indonesia, de Moehammadijah en andere Islamietische organisaties verklaren dat de Islam een democratische godsdienst is. De Petitie-Soetardjo beoogt de bevordering van de democratie. De Partai Tionghwa-Indonesia, de Persatoean Arab-Indonesia en de Persatoean Hindoestan-Indonesia zijn democratisch gezinde partijen.
De strijd voor de democratie is de fundamentele grondslag voor de strijd tegen het fascisme en tegen de fascistische bedreigingen. Democratie, volksinvloed is tegengesteld aan het streven van het fascisme. Over de gehele wereld ontrolt zich nu een geweldige strijd tussen democratie en fascisme. De Spaanse republiek vecht voor de democratie en voor haar onafhankelijkheid. China heeft geen andere bedoeling dan het afslaan van de militair-fascistische agressie van Japan, en het behoud van zijn democratische instellingen en zijn nationale onafhankelijkheid. Zolang er een fascistische bedreiging bestaat, is de taak der vooruitstrevende mensheid de verdediging en het behoud van de democratie. Ook Indonesia verdedigt zijn democratische rechten en vrijheden hoewel deze beperkt zijn. Het strijdt tegen het fascisme, vóór zijn zelfbeschikking, hoewel het deze in de huidige verhoudingen nog niet heeft.
Tegen de wel-overlegde plannen van het fascisme om Indonesia als kolonie te verwerven, zijn zwakke uitingen tegen het fascisme die waar te nemen zijn in de uitlatingen van sommige leiders en van een paar dagbladen, absoluut niet voldoende. In Indonesia behoort een stemming te komen, waar uit duidelijk blijkt hoe de nationale beweging staat tegen een fascistische agressie van andere staten.

Op dit ogenblik bestaan er verschillende partijen, vak- boeren-organisaties, sport-, vrouwenverenigingen, coöperaties, enz. Al deze organisaties verkeren in een zeer gesplitste toestand. Onder de verschillende partijen bestaan steeds wrijvingen en vijandigheden. Dit kon men zien gedurende de laatste gemeenteraadsverkiezingen. Men kan de laatste tijd echter constateren, dat de poging tot de eenheid sterk er wordt dan vroeger. De oprichting van de BAPEPI is te begroeten, doch deze is lang niet voldoende om aan de eisen van het ogenblik te voldoen. Dit gebrek aan eenheid van de nationale beweging wordt in de verhoudingen van thans, bij het gevaar der fascistische bedreiging, uitermate gevaarlijk.
Grondslagen en argumenten om de eenheid te vormen zijn in Indonesia reeds voldoende voorhanden. Deze grondslagen echter worden hier en daar nog niet volkomen begrepen. Maar de grote overeenkomst in het streven van de bestaande partijen, vakorganisaties en verenigingen, namelijk het streven naar democratie is reeds aanwezig.

Noodzakelijkheid van de Eenheid.

Op dit ogenblik bestaat in Indonesia één algemeen groot belang , het beschermen van het land tegen de fascistische buitenlandse bedreiging, de bevesting van de democratie en het behoud van de vrede. Om tot dit doel te komen is de wil van een partij of van een groep van personen, niet voldoende. De fascistische bedreiging is een gevaar, dat men niet bestrijden kan door middel van een partij of door een deel van de bevolking van een zeker land, doch het hele volk zo leert reeds de ervaring moet gemobiliseerd en georganiseerd worden om de bedreiging te weerstaan . Daarom is het dringend nodig, dat alle geschillen die nog bestaan en die o.a. tot uiting kwamen bij de onlangs plaats gehad hebbende gemeenteraadsverkiezingen, ondergeschikt worden gemaakt en overheerst worden door het gemeenschappelijke. Kortom, de nationale eenheid tegen de fascistische bedreiging in Indonesia is dringend noodzakelijk, en hoe eerder deze gevormd wordt, hoe beter. Deze eenheid worde gesteund door de bestaande partijen, vakorganisaties, en alle andere organisaties en verenigingen, vooraanstaande personen, groepen, nationaliteiten, enz. zonder onders cheid van ras en godsdienst. De toestand in China maakt dat de Chinezen betrouwbare bondgenoten en actieve strijders tegen de fascistische bedreiging van Indonesia zijn geworden.
Het verenigen van de bestaande vakorganisaties tot een hechte Indonesische Vakcentrale is daarbij een voorname taak der nationale beweging. Gewenst zou het zijn. dat het parool : Eén vakbond in één bedrijf , doorgevoerd wordt, ter voorkoming van de verzwakking van de vak-actie. De Persatoean Vakbond Pegawai Negeri (Verbond van vakverenigingen van personeel in overheidsdienst) is de beste organisatie voor het verbinden van alle Indonesische vakbonden. Parallel met de strijd voor de democratisering van de arbeidstoestanden behoren de dagelijkse economische belangen van de arbeidende massa's behartigd te worden. Want de verbetering van de economische en sociale toestanden van de arbeiders verhoogt ook hun vermogen om tegen het fascistische gevaar op te komen. Het verwaarlozen van de dagelijkse belangen van de massa der arbeiders is nog een algemene zwakheid onder de nationalistische partijen van Indonesia. Men houdt zich voornamelijk bezig met algemene politiek. De strijd voor de dagelijkse belangen van het volk is een levend deel van de strijd voor de politieke rechten.
In een agrarisch land als Indonesia is de onderschatting van de boeren als een politieke factor sterk af te keuren. De fascisten hebben in de landen waar ze om invloed streden, speciaal de boeren aan hun propaganda blootgesteld, omdat ze hen sneller dachten te kunnen misleiden dan de arbeiders. Organisaties als de PARINDRA, die invloed hebben in boerenorganisaties, de ROEKOEN TANI, moeten dus hun democratische activiteit onder de boeren versterken. Het behartigen van de dagelijkse belangen en het bestrijden van de noden van de boeren is dus ook uit dit gezichtspunt belangrijk. De strijd tegen de woeker, de oprichting van coöperaties, de loemboengs, het bestrijden van het analphabetisme, de landbouw-voorlichting, enz. behoren aangemoedigd te worden.

De rol van de jeugd.

De jeugd speelt een onschatbare rol in de strijd tegen het fascisme en de fascistische bedreiging. In China en in Spanje heeft de jeugd getoond dappere elementen te zijn door in de voorste rijen van de afweerstrijd tegen de fascistische agressie te staan.
Maar ook de fascistische machthebbers hebben veel moeite gedaan om de jeugd te beïnvloeden. Ze proberen daarbij een beroep te doen op de nationalistische gevoelens en speculeren daarbij op de politieke ongeschooldheid van de jeugd, op haar onverrnogen om h et onderscheid te zien tussen het dierlijk chauvinisme van het fascisme en het gezonde nationalisme van onze vrijheidsbeweging. In dit verband is het streven naar grotere eenheid onder de Indonesische jeugdbeweging zeer toe te juichen. Deze edele poging i n die richting verdient de volle ondersteuning van de zijde der nationalistische partijen. De eenheid van de Indonesische jeugd is een levend deel van de Nationale Eenheid van Indonesia.

De rol van de vrouwen.

De vrouwen spelen in Indonesia in de laatste tijd een steeds grotere rol in de nationale beweging. Snel hebben zij een waardige plaats in de politieke partijen veroverd. Ook onder de verenigingen der vrouwen is een sterke poging waar te nemen om tot eenheid te geraken. Een der belangrijkste resultaten die het laatste vrouwencongres heeft mogen boeken was de verzoening tussen de Mohammedaanse en de neutrale vrouwenorganisaties. Voor het congres waren beide kampen het oneens over de geldende huwelijkswetgeving. Maar op het laatste congres, dat wij een mijlpaal in de geschiedenis van de Indonesische vrouwenbeweging kunnen noemen is hierin een goede wending gekomen. Alle organisaties, die op het congres waren vertegenwoordigd hebben mevr. Mr. Maria Ulfah Santoso, die voor een nieuwe en betere huwelijkswetgeving heeft gepleit, gesteund. Hieronder behoorden de drie grootste vrouwenorganisaties, de Pergerakan Perempoean Partai Sarekat Islam Indonesia, Persis Isteri, en Aisjijah, de vrouwenafdeling van Moehammadyah.
Over het algemeen zijn de Indonesische vrouwenorganisaties democratisch. Dit is zeer verblijdend. De anti-fascistische stemmingen zijn dan ook bij onze vrouwen duidelijk waar te nemen. Het is een voorname taak van de nationale beweging om de vrouwen meer gelegenheid te geven in de leiding te komen van de beweging.
De verkiezing van Indonesische vrouwen tot leden van vertegenwoordigende organen is daarom te begroeten.

Samenwerking met andere bevolkingsgroepen.

Voor de versterking van de Indonesische eenheidsbeweging zou het gewenst zijn, indien de P.T.I., de P.A.I. de P.H.I. en de beweging rondam de Petitie-Soetardjo ook betrokken worden in de bewegin g om tot grotere eenheid te komen. Door het deelnemen aan de Indonesische eenheidsbeweging, zullen alle deelnemende partijen hun positie kunnen versterken. De pers is daarbij één van de aangewezen middelen om het volk voor te lichten omtrent de noodzakelijkheid van de strijd tegen de fascistische bedreiging en voor de uitbreiding van de democratische rechten. De verraderlijke bedoelingen van Japan en Duitsland moeten aan het volk volkomen duidelijk worden gemaakt, Ondanks het feit, dat de Nederlands-Indische pers voor een groot deel fascistisch is beïnvloed en ondanks dat de telegrammen over het buitenlandse nieuws in de grote bladen voor een belangrijk deel de fascistische beïnvloeding beogen!
    Het zou verkeerd zijn indien men, wat de Europese bevolking betreft, deze generaliseert. Er zijn onder hen democratische elementen en stromingen die niet graag zien, dat Duitsland Sumatra zal inpikken. Deze kunnen ongetwijfeld ook goede vrienden en bondgenoten worden van de Indonesiërs in hun strijd tegen de fascistische bedreiging en mede helpen om Indonesia door de bevordering van de democratie weerbaar te maken.
De INSULINDE en de I.S.D.P. zijn democratisch. In de koloniale verhoudingen kunnen deze partijen misschien ook een rol kunnen spelen in de democratisering van het land, zo zij de ernst van deze tijden begrijpen.
    De Indonesische eenheidsbeweging hoort er van uit te gaan, dat de bevordering van de democratie en de vrede en dat de strijd tegen het fascisme en tegen de fascistische buitenlandse bedreigingen van Indonesia, binnen het raam van de bestaande Grondwet doorgevoerd en ontwikkeld kan en moet worden. Afwijzing van deze grondslag speelt het fascisme in de kaart. De coöperatieve politiek is daarom de beste garantie voor het succes van het werk der Indonesische beweging, voor het verkrijgen van een vrijer Indonesia, dat geen willoze speelbal wil zijn in handen van hen, die thans weer bezig zijn met een nieuwe verdeling van de wereld.
    De eenheids beweging van Indonesia voelt zich een schakel in de keten van de wereldbeweging voor de vrede en de democratie. Als zodanig is het nodig, dat zij verbindingen met andere organisaties in het buitenland zoekt, in het bijzonder met de natuurlijke bondgenoten: de democratische elementen in Nederland. Zonder deze broederschap op voet van gelijkheid is een succesvolle actie bezwaarlijk. De beweging van een volk, dat in koloniale verhoudingen leeft, heeft nu eenmaal dringend hulp en steun nodig van buiten. Zoveel mogelijk houde men ook voeling met de democratische bewegingen in Azië, zoals het National Congress in India en met de strijders voor de vrijheid in China.

De hoofdeisen die men tot de Indische Regering te richten heeft, zijn in dit verband de verdere uitbreiding van de democratische rechten en vrijheden, die thans slechts in beperkte mate in het land bestaan. Het is verheugend hier te melden, dat de regering gedurende de laatste periode meer rechten en vrijheden aan de Indonesiërs heeft gegeven. De Indonesiërs zijn in de bestaande raden vrijer en hun stemmen worden meer en meer ter harte genomen; zij zijn niet meer ,,bijzitters" of nummers als voorheen. Er komen Indonesische wethouders, ook benoemingen van Indonesische burgemeesters zijn te verwachten, een Academie voor Indonesische B.B.-ambtenaren is opgericht.
    Deze stappen, hoewel niet groot te noemen, zijn in deze moeilijke tijden levendig te begroeten. Daarentegen zijn ook maatregelen waar te nemen en te betreuren, zoals het veelvuldig ingrijpen der politieke politie in vergaderingen en het verbod om nationalistische leiders om, binnen een bepaalde periode, aan politieke vergaderingen deel te nemen. Dergelijke maatregelen belemmeren de Indonesische beweging in haar streven naar een gezonde en rustige ontwikkeling ten zeerste. Het belemmert een samenwerking tussen de nationalistische beweging en de regering, die op vele punten tot stand moet komen.
    De Indonesische beweging verlangt meer vrijheid en rechten!

In deze periode van ernstige internationale verwikkelingen zijn zulke stappen niet alleen van belang voor de Indonesische bevolking, doch ook in het belang van Nederland, want een volk met meer rechten en vrijheden weet, waaróm het strijdt, als het door fascisme wordt aangevallen, en weet, welk belang het heeft bij het behoud van de vrede.
    Ook de directe verbetering van de economische en sociale toestand van het volk wordt thans een zeer dringende eis. Een volk, dat in misère leeft, is niet weerbaar en heeft geen weerstandsvermogen. Zulk een volk laat alles over zich heen gaan, is ongeschikt voor de verdediging van het land en valt ook snel ten slachtoffer aan de fascistische misleiding. Thans, meer dan ooit, is vrije en democratische voorlichting van ons volk een landsbelang.
    Zonder vèrgaande politieke en economische verbeteringen zal het volk van Indonesia niet in staat zijn om tegen de komende aanvallen en de annexatieplannen van het fascisme op te komen!
    De weg om de gevaren tegemoet te treden is: meer democratische vrijheden en rechten en betere economische en sociale voorwaarden.
    Laat ook Nederland dit beseffen!

Leiden, November 1938.